Het was alweer een prachtige team- en trainingsdag met het team van ervaringswerkers in opleiding van het Leger des Heils. 

 

'Oude' en Nieuwe bekenden in the Living Museum. Gelardeerd met prachtige en wijze intro's, 'oude' en nieuwe songs van Judy Bee.
Songs that warm the knuckles of our hearts and provokes goose bumps. Een dag om niet te vergeten. Echte, authentieke gesprekken, met mensen die de wereld gaan maken tot een wereld die werkt voor iedereen. En 
Kees Karstens, die zoals altijd de mensen gewoon weer aan het schilderen kreeg, alsof ze nooit iets anders gedaan hebben.
Thanks  aan onze gasten en aan Judy, Kees, Jennifer en medewerkers! It was a memorable day!

Rokus Loopik

 

Meedoen in het Living Museum


Vandaag kreeg ik de kans om een coachingsdag verzorgd door Rokus Loopik bij te wonen in The Living Museum in Bennebroek, samen met vrijwilligers en medewerkers van het Leger des Heils. Deze groep mensen werd getrakteerd op een creatieve bijzondere dag in het kader van hun opleiding tot trainer ervaringsdeskundigheid en eigenlijk had ik mezelf daarvoor een beetje uitgenodigd. Mijn vriend werkt bij het Leger, onder andere als coördinator bij cursussen voor ervaringsdeskundigen en hij had mij eerder al over Rokus verteld en ik had van hem gehoord (ook door het tv-programma The Amsterdam Project). Zelf werk ik niet in de zorg maar in een heel andere bedrijfssector (logistiek, productie). Het leek mij leuk en leerzaam om zo’n workshop te kunnen meemaken. Ook voor mij was het een heel bijzondere ervaring. 

 

In de werkruimte waar we samenkwamen, stond de koffie en thee en schalen met lekkere snoep klaar. Een heel gezellig welkom, het voelde meteen goed en een paar mensen kende ik al van andere keren dat er activiteiten waren (Ria, Henk, Floris, Frank en André natuurlijk) en daarnaast waren er nog zo’n 15 mensen die cliënten-ondersteunende taken vervullen of werken aan hun groei en ontwikkeling.


The Living Museum is door Rokus opgezet; hij is geïnspireerd door het idee in New York, waar een groep psychologen en hulpverleners instellingsgebouwen van vroeger heringericht hebben en toegankelijk hebben gemaakt voor mensen met een psychiatrische achtergrond. Niets doet meer herinneren aan  de conventionele medische atmosfeer, het is een prachtige inspirerende ruimte geworden vol met schitterende kunstwerken en schilderijen. Alle meubels, van de reusachtige mooie ovalen tafel tot de gezellige rode stoelen, het is allemaal zonder een cent bij elkaar gesprokkeld en met hulp van anderen tot stand gekomen, zo laat Rokus (terecht) trots weten. Het gebouw bevindt zich op de (voormalige) geestgronden van GGZ en is compleet omgetoverd tot een huiskamer-achtig heenkomen waar iedereen welkom is en je je meteen prettig kunt thuisvoelen. Het deed mij een beetje denken aan de scholierenruimte van vroeger op de middelbare school, waar we in de pauzes of na schooltijd terecht konden voor een bakkie thee met goeie muziek op de achtergrond en waar je met je vrienden wat kon na-hangen als je nog geen zin had om naar huis te gaan (in mijn geval het nog even uitstellen van het -voor mijn gevoel- strenge gezag thuis).


“Als ik wat bedenk, doe ik het meteen” zegt Rokus, nadat hij eerst een introotje percussie heeft weggegeven op de “handpan”, een soort omgedraaide steeldrum. Hij heeft 1 uur les gehad om hierop te spelen, maar dat valt moeilijk te geloven, het klinkt namelijk heel professioneel.
Een paar minuutjes na die opening komt er een dame met gitaar binnen, Jude, zij komt net uit Nashville, werkt af en toe met Rokus samen en zal vandaag een muzikale bijdrage leveren. 

 

Vervolgens vertelt Rokus over zijn leven, dat niet altijd over rozen ging. Hij heeft van alles meegemaakt, maar er waren wel personen die op het juiste moment en op de juiste plaats waren om nét die stimulans te geven, waardoor hij nét dat duwtje kreeg om dingen te durven en zijn ideeën in de praktijk te brengen, en niet alles volgens “het boekje” te doen, maar in de praktijk te leren en te delen.
Zelf ken je ook wel van die momenten, dan zijn er mensen om je heen die je de goeie kant op willen helpen en je dingen gunnen. En je het gevoel geven dat je de moeite waard bent.  Na dit inspirerende verhaal is er een pauze waarna we naar de artistieke ruimte gaan.
Op lange tafels ligt voor iedereen een stuk canvas blank en fris en schildersbenodigdheden, kleurtjes verf en mengpaneeltjes klaar.

 

Jawel, het is de bedoeling dat je een eigen schilderij maakt! Als je niet weet wat je op doek moet zetten, mag het iets zijn wat over de herfst, de najaarskleuren gaat, zegt Kees, die over het creatieve gedeelte gaat. Na zo’n anderhalf uur schilderen, babbelen, elkaars werkjes bewonderen, spontaan zingen met Jude, buiten sigaretje roken, komt Rokus ons vertellen dat de lunch klaarstaat in de andere zaal en dat we daarna nog een vervolgpresentatie en een klein optreden van Jude kunnen verwachten. 

 

Ik vond het een hele leuke ervaring, een dag om niet te vergeten met lieve open mensen, en wil het LdH bedanken voor de gastvrijheid en het vertrouwen dat ik kreeg om hierbij te mogen zijn.

 


Yvonne Bot